แก่งกระจาน

เช้าวันอาทิตย์ ผมตื่นแต่เช้า ตั้งใจมาำทำงานตอนเช้าๆ  ไหนๆแล้ว เขียน blog ดีกว่า

หลังจากผมไปเขากระโจมแล้ว  วันที่ 5 ธันวาคม 2552 ผมก็ไป อุทยานแห่งชาติ แก่งกระจาน
ซึ่งผมเคยไปมาแล้วครั้งนึง หลายปีก่อน  มาครั้งนี้ ค่อนข้างแปลกใจ เพราะคนเยอะมากๆ แน่นไปหมด ผิดกับคราวก่อนที่ไปแล้วไม่มีคนเลย

ครั้งนี้เราพักที่บ้านกร่าง โดยจองที่ด้านล่างก่อน หลังจองไม่นาน ก็พบว่าบ้านกร่างเต็มไปพักด้านบนไม่ได้แล้ว ขึ้นไปด้านบน คนเยอะมากรถเยอะ ก็พักกางเต้นท์กันธรรมดา และครั้งนี้ได้จุดเทียนชัยถวายพระพรเนื่องในวันที่ 5 ธันวาคม ด้วย เป็นประสบการณ์ครั้งแรกที่จุดเทียนชัย กลางป่า ยืนร้องเพลงกัน ไม่มีเปิดเพลงทางลำโพงอะไร  บางคนนำเทียนใหญ่แบบเทียนพรรษามาด้วย  555

พอตอนเช้าก็จองรถไว้เพื่อขึ้นพะเนินทุ่งไปดูทะเลหมอก ซึ่งตอนแรกเราตั้งใจไปพักบนนั้นแต่เต็ม ครั้งนี้ก็ต่างจากครั้งแรกมาก เพราะคนเยอะมาก คราวที่แล้วขึ้นไปเจอฝรั่ง 2 คนเอง

ความรู้สึกแย่ๆ ก็มาจากคนเยอะๆ รถเยอะๆ นี่ล่ะครับ แล้วแย่งกันขึ้น หลายคนก็นำนิสัยเสียๆมาใช้ที่นี่  เขาพะเนินทุ่งมีเวลาขึ้น เวลาลง เนื่องจากทางแคบ และชัน แต่คนหลายคนก็จะแซงสวนไปเลยเพราะเห็นรถข้างหน้าไม่วิ่ง   แล้วจะไปได้อย่างไร ก็ไปติดกันข้างหน้า คนอื่นเขาก็รีบกัน  ผมเซ็งมาก

มาครั้งนี้รถเยอะ เราไม่ได้เห็นไก่ป่า หรือสัตว์อื่นตามข้างถนนเลย ผิดกับคราวที่แล้วพบไก่ป่าเยอะมาก   แต่เราก็ได้พบลิงป่า ตัวโตสีดำ ระหว่างที่จอดรถรอเวลาลงได้นั่นเอง

แต่ก็มีสิ่งน่าหงุดหงิดอีก คือคนนี่ล่ะครับ พอเริ่มเห็นก็ตะโกนเรียกเพื่อนๆมาดู จากนั้นก็ตะโกนเรียกมันให้มาหาให้หันมาชัดๆ จากนั้นก็ตบมือเสียงดังเพื่อเรียกมัน  มันเป็นสัตว์ป่า มันคงมาหรอกครับ  ตบมือเรียกสุนัขที่บ้าน มันยังไม่ค่อยจะมาเลย  ซักพัก จากที่มันหากินอยู่ตรงนั้น มันก็กระโดดหนีไป

ผมว่าเรามาเที่ยวกันคนเยอะๆ ก็รบกวนป่ามากแล้วนะครับ ยังมาเสียงดังรบกวนสัตว์ป่าอีก คนเรานี่คิดถึงแต่ตัวเองไม่คิดถึงสัตว์ และอื่นๆเลยนะครับ ผมไม่อยากให้ไปรบกวนป่าอย่างนั้นเลย

หลายครั้งไปเที่ยวที่ไหน ก็จะพบขยะเสมอๆ อย่างที่ไปภูกระดึงเดินตั้งหลายกิโล ก็เจอ ฝาขวดน้ำ ถุงขนม เดินไกลขนาดนั้น ใครจะมาเก็บให้คุณล่ะ มันไม่ได้หนักมาก พามันมาแล้วก็พามันกลับไปด้วยสิครับ พอเดินเหนื่อย ทำมันตกแล้วก็ปล่อยมันไป ไ่ม่สนใจ  เห็นแก่ตัวมากๆ

บ่นจบแล้ว คืออยากให้ทุกคนอย่าทำลายสิ่งแวดล้อมกันนักเลยครับ  อิอิ  ทำงานต่อดีกว่า